امــــروز بهای هیزم و عــــود یکیست

بر چشم جهان خلیل و نمرود یکیست

بر گــوش کسانی کـــه در این ایامند

آواز خــــــر و نغمــــــه داود یکیست

خنده بر لب مي زنم تا كس نداند حال من

ورنه اين دنيا كه ما ديديم خنديدن نداشت.

 محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت                      مست گفت این پیراهن است افسار نیست

 گفت مستی زان سبب افتان وخیزان می روی                   گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست

 گفت می باید ترا تا خانه ی قاضی برم                             گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست

 گفت نزدیک است والی راسرای آنجا شویم                      گفت والی از کجا در خانه ی خمار نیست

 گفت تا داروغه راگوییم درمسجد بخواب                          گفت مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست

 گفت دیناری بده پنهان و خود را وارهان                          گفت کار شرع کار درهم و دینار نیست

 گفت از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم                          گفت پوسیدست جز نقشی ز تار و پود نیست

 گفت آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه                            گفت در سر عقل باید بی کلاهی عار نیست

 گفت می بسیار خوردی زان چنان بیخود شدی                   گفت ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست

 گفت باید حد زند هوشیار مردم مست را                           گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست

سخت ترين ديدار

ديدار اوني كه به جاي

همه عشقي كه بهش دادي

يه قلب زخمي برات به يادگار بزاره

و تو نگاش كني و باز مثل روز

اول دلت بلرزه و حس كني

هنوزم دوستش داري

این چه حرفیست که در عالم بالاست بهشت

 
هرکجا وقت خوش افتـاد همـانجاست بهشت

 
دوزخ از تـیــــرگـی بخت درون تـــو بـــود

 
گــر درون تـیره نبـاشد همه دنیـاست بهشت

میخانه ها را وا کنید ای باده خواران
پیمانه را احیا کنید ای می گساران

باده در ساغر کنید توبه ای دیگر کنید
خرقه از تن بر کنید
توبه ها را بشکنید آمد بهاران

یادی از آیین مستانی کنید
مست پنهانی کنید
تا سحر پیمانه گردانی کنید
مست پنهانی کنید
روز و شب معشوقه بازیهای عرفانی کنید
مست پنهانی کنید

عاشقان غوغا کنید
بر دل شیدا کنید

یک نفس گر میتوان ساغر زدن
پس چرا اندیشه ی فردا کنید
غصه از سر وا کنید
پیمانه را احیا کنید ای بیقراران

توبه ها را بشکنید آمد بهاران!

باران که می بارد تو می آیی             باران گل باران نیلوفر

باران مهر و ماه آئینه                         باران شعر و شبنم و شبدر

باران که می بارد تو در راهی            از دشت شب تا باغ بیداری

از عطر عشق و آشتی لبریز                با ابر و آب و آسمان جاری

غم می گریزد غصه می سوزد          شب می گدازد سایه می میرد

تا عطر آهنگ تو می رقصد             تا شعر باران تو می گیرد

از لحظه های تشنه دیدار                 تا روزهای با توبارانی

غم می کُشد ما را تو می بینی          دل می کِشد ما را تو می دانی

1-از جلوي چشام خفه شو

2-فكر كردي فقط خودت خري

3-صداتو برا من داد نزن

4-كسي با تو زر نزد

5-وقي با من صحبت مي كني دهنت ببند.

توی لحظه های من ،

و قتی که تنـــهام ،

منــــــو قصــــه ،

حرفـــا داریــــم

آخــه با هــــم.

هرشبنمي دراين باغ جام جهان نمايي است