گر حال تو همچون

منه آشفته خراب است ...

ای وای به حال هر دوی ما.

میشه خدا رو حس کرد تو لحظه های ساده

 
تو اضطراب عشق و گناه بی اراده

 
بی عشق عمر آدم بی اعتقاد می ره

هفتاد سال عبادت یک شب به باد می ره

وقتی که عشق آخر تصمیمشو بگیره

کاری نداره زوده یا حتی خیلی دیره

ترسیده بودم از عشق عاشق تر از همیشه

هر چی محال می شد با عشق داره می شه٬انگار داره می شه

عاشق نباشه آدم حتی خدا غریبه س

از لحظه های حوا، هوی می دونه و بس

نترس اگر دل تو از خواب کهنه پاشه

شاید خدا قصشو از نو نوشته باشه

حالا مثل همیشه منتظرم،

که چی بشه،

نمی دونم.